CD Review Prog-Nose (NL) Rating 10 / 10

...This is one of the best releases of recent years in the progressive landscape.

Laten we maar meteen met de deur in huis vallen, dit is één van de beste releases van de laatste jaren in het progressieve landschap.

By Jan T. Johannessen
Updated: 3/19/2011

(Dutch below)

Let's straight to the bush, this is one of the best releases of recent years in the progressive landscape. The Swedish Magic Pie with me always in the upper sliding position, witness my discussions of their two previous CDs. Due to circumstances (fire in the rehearsal), the last album that in coming, but with 'The Suffering joy' they have really delivered a gem.

After the second album Circus of Life singer Allan Olsen left the group, was replaced by Icelander Eiríkur Hauksson (including Ken Hensley), clearly a charismatic singer and a great asset to the group.

The album describes the ups and downs of a lifetime and begins already with the existential question "What is life? What is death? "In the short peaceful and Unanswered Questions. The first 4 numbers belong to the epic A Life's Work, the Overture from all stops pulled, the hard side of the group up in a song reminiscent of Neal Morse Sola Scriptura. Immediately clear that both the technical skills of the musicians, production and arrangements have risen strongly. Especially striking is the interplay between guitar and keyboards, especially Eiríkur Hauksson guitarist plays the pans of the roof in true style Petrucci. It also effortlessly from one to another musical genre or mood change, one of the greatest strengths of this album is the diversity. After the acoustic feeling of fullness and sang "A brand new day 'is the title track and longest song on the album cut. This song really has much to offer that only listen to the true value indicates: alternation between metal riffs and progressive sounds, some gothic influences, not least by the presence of female vocals by guest singer Maria Bentzen, a catchy chorus, dexterous interludes by all musicians, Magic Pie seems to fill the gap in recent years has Ayreon day left. Headlines is a bit quieter in what I conveniently a happy prog song would call a bit in imitation of their Swedish brethren of ACT, this illustrates Hauksson, moreover, that he not only shred should have but also sensitive jazzy guitar playing. After the beautiful ballad Endless Oceans, again beautifully sung by Hanssen, follows such an impressive musical waterfall, which both fusion, neo-prog and jazz combined together with oriental and folk influences, the star is again Eriikur Hauksson of guitar solos in the Al Dimeola style, drummer Johannessen here has a major share. With Tired we get perhaps the most foreign to symphonic rock song from Pink Floyd to re-IQ with a brilliant guitar solo. The album ends with a threatening undertone (In Memo Rian: In memory of the man on the cover), another great song entirely in line with the Swedish progressive school, which now is becoming legendary. Add to this also has the excellent production and the beautiful artwork, this is simply one of the perfect examples of how progressive rock should sound now. Perhaps some will say that Magic Pie has not sound like their own companions Brother Ape or The Flower Kings, but this disc makes it so fascinating. Need we say more, this is an absolute must!

Laten we maar meteen met de deur in huis vallen, dit is één van de beste releases van de laatste jaren in het progressieve landschap. Het Zweedse Magic Pie heeft bij mij steeds in de bovenste schuif gelegen, getuige mijn besprekingen van hun 2 vorige cd’s. Door omstandigheden (brand in de repetitieruimte) heeft het laatste album wat op zich laten wachten, maar met ‘The suffering joy’ hebben ze werkelijk een pareltje afgeleverd.

Na het tweede album Circus of Life heeft zanger Allan Olsen de groep verlaten, zijn plaats werd ingenomen door Ijslander Eirikur Hauksson (o.a. Ken Hensley), duidelijk een charismatische zanger en een grote aanwinst voor de groep.

Het album beschrijft het wel en wee van een mensenleven en begint alvast met de existentiële vragen “What is life? What is death?” in het korte en rustige Questions Unanswered. De eerste 4 nummers horen bij de epic A Life’s Work, vanaf de Ouverture worden alle registers opengetrokken en komt de harde kant van de groep naar boven in een nummer dat doet denken aan Sola Scriptura van Neal Morse. Onmiddellijk wordt ook duidelijk dat zowel de technische vaardigheden van de muzikanten, de productie en de arrangementen er sterk op vooruit zijn gegaan. Opvallend is zeker de interactie tussen keyboards en gitaar, vooral gitarist Eirikur Hauksson speelt hier de pannen van het dak in ware Petrucci-stijl. Er wordt ook moeiteloos van het ene naar het andere muziekgenre of gemoedstoestand gewisseld, één van de grootste troeven van dit album is dan ook de diversiteit. Na het akoestische en vol gevoel gezongen ‘A brand new day’ wordt de titeltrack en tevens langste nummer van het album aangesneden. Dit nummer heeft echt zoveel te bieden dat enkel ernaar luisteren de echte waarde aangeeft: afwisseling tussen metal-riffs en progressieve klanken, enkele gothic invloeden niet in het minst door de aanwezigheid van vrouwelijke vocalen door gastzangeres Maria Bentzen, een pakkend refrein, vingervlugge intermezzo’s door alle muzikanten, Magic Pie schijnt het hiaat op te vullen day Ayreon de laatste jaren heeft gelaten. Headlines is dan weer wat rustiger in wat ik gemakshalve een happy prognummer zou willen noemen, een beetje in navolging van hun Zweedse broeders van A.C.T., hierin illustreert Hauksson overigens dat hij het niet enkel van shredden moet hebben maar ook van gevoelig jazzy gitaarspel. Na de mooie ballad Endless Oceans, opnieuw prachtig gezongen door Hanssen, volgt weer zo’n indrukwekkend muzikale waterval, waarin zowel fusion, neo-prog als jazz gecombineerd worden tegelijk met orientaalse en folky invloeden, de ster is wederom Eriikur Hauksson met gitaarsolo’s in de stijl van Al Dimeola, ook drummer Johanessen heeft hier een belangrijk aandeel. Met Tired krijgen we wellicht het meest aan symfonische rock refererende nummer, van Pink Floyd tot IQ met opnieuw zo’n schitterende gitaarsolo. Het album eindigt met een dreigende ondertoon (In Memorian: in nagedachtenis van de man op de hoes), nog zo’n fantastisch nummer geheel in de lijn van de Zweedse progressieve school, die intussen legendarisch aan het worden is. Neem daarbij ook nog eens de uitstekende productie en het mooie artwork, dit is gewoonweg één van de schoolvoorbeelden van hoe progressieve rock nu moet klinken. Misschien zullen sommigen beweren dat Magic Pie geen eigen geluid heeft zoals hun kompanen van Brother Ape of The Flower Kings, maar dat maakt dit schijfje juist zo boeiend. Hoeft het nog gezegd, dit is een absolute aanrader!

 


Click to print

Touring Magic Pie   Audio Magic Pie speaker 108   clipper video magic pie   webshop ccart magic pie