CD Review Progwereld (NL) - Additional Interview

..."The long wait has been rewarded with a very strong third album that proves that Magic Pie can compete with the very best of (prog)rockbands."

..."Het lange wachten is beloond met een zeer sterk derde album waarmee Magic Pie zich vanaf nu met de top (prog)rockbands mag meten."

English: (Dutch below)

These past few years, luck has not really been on the side of the Norwegian band Magic Pie. Shortly after the release of “Circus of Life”, singer Allen Olsen left the group, so the band quickly had to find a replacement. This was the experienced Icelandic Eirikur Hauksson, who immediately had to get to work on stage, experiencing his baptism by fire in The Netherlands during Symforce 2008, which has been the only Dutch Magic Pie show thus far. Then, when the foundations for the new album had been laid, the band’s rehearsal studio – including all the instruments and equipment – burned down. This forced the gentlemen to postpone the release of their album, which by now carried the title “The Suffering Joy”. Further mishap caused the delay to increase to exactly a full year.

But it rather looks like the year-long delay has played into the band’s hands. After all, on this album the band sound even tighter and yet better harmonised than before. Moreover, they had the time – perforce – to outdo themselves and devote extra care to all aspects of the album, including production and artwork. No, these Norwegians simply didn’t get the chance to rush things with this album.

In a nutshell, “The Suffering Joy” is about a human lifetime, taking a close chronological look at the various stages of life. From birth to the impending end, the joys and sorrows of life are sung of. Musically, the band have taken a step forward, sounding like never before with their mix of seventies prog rock and eighties hard rock. Although musical mastermind Kim Steinberg was already a defining presence on “Motions of Desire” and “Circus of Life”, this album will herald the real breakthrough for this nimble-fingered, introverted guitarist. Mark my words.

The album begins very quietly with the sweet voice of the tough-looking rocker Hauksson on the short track Questions Unanswered, the first of the four parts of the epic composition A Life’s Work. After a good minute, most stops are pulled out with Overture, a dynamic and catchy piece of music that is unparalleled and – with all due respect – dulls all Neal Morse and Spock’s Beard overtures. First, we hear the Norwegian string miracle with some virtuoso playing, first accompanied by and then duelling with Gilbert Marshall’s flashy keyboard sounds. On Brand New Day, harmony singing is used as a bridge to the next climax, the seventeen-minute title track The Suffering Joy. Apart from original musical discoveries, the track showcases some sublime playing that shows all band members outdoing themselves. Extensive instrumental passages starring Stenberg alternate with harmony singing and vocal contributions from Hauksson and guest singer Maria Bentzen, whom we know as the lead singer of Silvanesti.

On the calm and rather even Headlines and the beautifully sung ballad Endless Oceans, the band slow down, giving the listener time to regain his breath. On Slightly Mad, the band once again go flat out, producing the heaviest bit of music they have yet made. A typical Magic Pie melody on guitar is followed up by pounding guitar chords, double bass drum, and pitch bent keyboards. With great ease, the brake is once again applied, demonstrating that the band are very skilled at integrating transitions and time changes in their music – indeed, something these Norwegians have always excelled in.

But the party is not over yet: on Tired, the band once again manage to keep the listener captivated for a full fifteen minutes with a track that comprises three parts. The beginning sounds like “ Wis You Were Here”-era Pink Floyd, after which there’s a transition to a compelling part that is reminiscent of Uriah Heep, including growling organ sounds. The climax occurs in the final part, which contains a furious and technically clever guitar solo by Stenberg. Yet all good things must come to an end, just like life. Commendable indeed, then, is the rather dark In Memoriam, a song about the old man featured on Thomas Ewerhard’s cover.

The long wait has been rewarded with a very strong third album that proves that Magic Pie can compete with the very best of (prog)rockbands.

Hans Ravensbergen
Progwereld (http://www.progwereld.org)

Dutch

Het lange wachten is beloond met een zeer sterk derde album waarmee Magic Pie zich vanaf nu met de top (prog)rockbands mag meten.

Het zat de Noren van Magic Pie de afgelopen jaren niet erg mee. Kort na het verschijnen van “Circus Of Life” verliet zanger Allen Olsen de band zodat men rap op zoek moest naar een degelijke vervanger. Die vond men in de ervaren IJslander Eirikur Hauksson. De man kon gelijk aan de bak op het podium en had zijn vuurdoop in Nederland tijdens Symforce 2008, het tot nu toe enige optreden van Magic Pie in ons land. Toen men het nieuwe album in de steigers had staan brandde de complete oefenruimte inclusief het volledige instrumentarium tot de bodem toe af. Het noopte de heren de release van het album, wat ondertussen de titel “The Suffering Joy” had gekregen, uit te stellen. Ander malheur was de reden dat de uiteindelijke vertraging opliep tot exact een jaar.

Maar het lijkt er verdraaid veel op dat het jaar vertraging de groep in de kaart heeft gespeeld. Op dit album klinkt de band immers nog hechter en beter ingespeeld dan voorheen. Daarnaast heeft men (noodgedwongen) de tijd gekregen zichzelf te overtreffen en aan alle aspecten, waaronder ook productie en artwork, extra zorg te besteden. Nee, deze Noren kónden met hun derde schijf eenvoudig niet over één nacht ijs gaan.

“The Suffering Joy” gaat grofweg over een mensenleven en neemt in chronologische volgorde de levensfasen van de mens onder de loep. Vanaf geboorte tot aan het nakende eind wordt zeg maar het lief en leed bezongen. Muzikaal heeft de groep stappen vooruit gemaakt en klinkt men als nooit tevoren in een mix van zeventigerjaren progressieve rock en tachtigerjaren hardrock. Was muzikaal brein Kim Stenberg al flink bepalend op “Motions Of Desire” en “Circus Of Life”, met dit album gaat deze vingervlugge en introverte gitarist zijn absolute doorbraak beleven. Neem dat maar van mij aan.

Het album begint nog in alle rust met het zoetgevooisde stemgeluid van de stoer en als een echte rocker ogende Hauksson in het korte Questions Unanswered. Het is het eerste van vier delen van het epische nummer A Life’s Work. Na een dikke minuut gaan de meeste registers open met Overture, een dynamisch en pakkend stuk muziek dat zijn weerga niet kent en (met alle respect) ouvertures van Neal Morse en Spock’s Beard doen verbleken. We horen het Noorse snarenwonder met virtuoos gitaarspel daarbij eerst begeleid en daarna duellerend met Gilbert Marshall met flitsend toetsenspel. Met A Brand New Day wordt met meerstemmige zang een brug geslagen naar het volgende hoogtepunt, het zeventien minuten klokkende titelnummer The Suffering Joy. Het nummer kent naast originele muzikale vondsten subliem spel waarin iedereen boven zichzelf uitstijgt. Lang uitgesponnen instrumentale stukken met een hoofdrol voor Stenberg worden afgewisseld met harmonieuze samenzang en vocale bijdragen van Hauksson en gastzangeres Maria Bentzen. Deze dame kennen we als zangeres van de groep Silvanesti.

Op het kalme en vrij vlakke Headlines en de mooi gezongen ballade Endless Oceans wordt gas teruggenomen en krijgt de luisteraar tijd om even bij te komen. Het gaspedaal wordt met Slightly Mad weer flink ingetrapt in wat het hardste stuk muziek is wat de groep ooit heeft gemaakt. Een Magic Pie kenmerkende gitaarloop wordt gevolgd door beukende gitaarakkoorden, dubbele basdrums en met pitch bend vervormd toetsenspel. Met hetzelfde gemak gaat even later de rem er weer op en blijkt men moeiteloos in staat overgangen en tempowisselingen in de muziek te integreren. Iets waarin deze Noren toch al uitblinken.

Maar de koek is dan nog lang niet op want met Tired weet men de luisteraar opnieuw het volle kwartier te boeien in een nummer dat uiteen valt in drie delen. Het begin klinkt als Pink Floyd ten tijde van “Wish You Were Here”, waarna een overgang volgt naar een gedreven stuk, dat doet denken aan Uriah Heep, inclusief grommende orgelklanken. Het hoogtepunt wordt gevormd in het laatste deel van het nummer waarin een razende en technisch knap gespeelde gitaarsolo van Stenberg verweven zit. Aan alle goeds moet ook een einde komen, net als aan een mensenleven. Hoe waardig klinkt dan ook het vrij donkere In Memoriam, waarin de oude man wordt bezongen die de door Thomas Ewerhard ontworpen albumhoes siert.

Het lange wachten is beloond met een zeer sterk derde album waarmee Magic Pie zich vanaf nu met de top (prog)rockbands mag meten.

Read Magic Pie interview !

Review
Hans Ravensbergen
Progwereld


Click to print

Touring Magic Pie   Audio Magic Pie speaker 108   clipper video magic pie   webshop ccart magic pie